Skocz do zawartości

Rekomendowane odpowiedzi

Kościół parafialny pod wezwaniem Trójcy Przenajświętszej w Bobrku

Decyzja budowy kościoła została podjęta przez Administratora Diecezji Krakowskiej Księcia Prymasa Poniatowskiego wraz po rozmowie z panią Teresą z książąt Sułkowskich hr. Wielkopolską fundatorkami kościoła dnia 25 września 1788r. /czy w 1798 jak podaje 21 62r./ aplikując na rzecz nowo erygowanego kościoła różne dziesięciny.

 

Budowę kościoła rozpoczęto w 1798 r. W 1804 r. dnia 31 lipca kościół został poświęcony przez ks. Cypriana Gdowskiego. Budowę ukończono w 1810 r. komendarzem w Bobrku był ks Wojciech Lipka. Pierwszym proboszczem utworzonej 12 kwietnia 1840 r. parafii Bobrek był ks. Mateusz Solarski. Kościół konsekrował 22 września 1863r bp Antoni Janusz Gałecki biskup Administrator Diecezji Krakowskiej.

 

Kościół zbudowany z kamienia i cegły, swe fundamenty opiera na powierzchni palami drewnianymi wyłożonej.

 

Długość kościoła wynosi 36,5 m, szerokość 15 m, wysokość nawy wynosi 14 m. Kościół zajmuje łącznie powierzchnię 664m2, jego zaś kubatura wynosi około 5 tys.m3.

 

10177576_kosciol-jest-jednonawowy.jpg

poszept_9c41bc729930f7801d0b84fe88e0aa3f

10178510_zbudowany-w-1874-roku.jpg

poszept_e12146ec850c5b22585d36f4024aa2cc

poszept_ee324bed010163543911696e070003d2

poszept_d912381129f781a8c569a262bd1a9c53

poszept_5799fff9450f31a91df221a6085a2761

poszept_c465a8fb57f3145339ca1237e0306a2c

 


Zdjęcia są mojego autorstwa

nie z internetu.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Z inicjatywy hrabiny Teresy Wielopolskiej rozbudowano cały bobrecki majątek. Powstał wówczas okazały drewniany spichlerz (widnieje na nim data 1779) i murowany budynek czworaków (data 1782 została wyryta na sosrębie), które przetrwały do obecnych czasów.

Na terenie zabytkowych czworaków dziś mieści się prywatny skansen Państwa Klimowiczów. Dzięki ich kolekcjonerskiej pasji w czworakach swój dom odnalazło wiele przedmiotów, których funkcji nieraz już nawet nie pamiętamy.

 

poszept_76006668d7e7944196de84f00828f2cc

poszept_eea4c1f0d9fee9f1746ccde08069a0e5

poszept_c9c44d425eebcea9e5941466a66b8465

 


Zdjęcia są mojego autorstwa

nie z internetu.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Pierwsze wzmianki o pałacu w Bobrku, a dokładnie o zamku w Bobrku, na miejscu którego miał powstać obecny pałac, pochodzą już z 1408 r.

Zamek ten należał najprawdopodobniej do wojewody łęczyckiego Jana Ligęzy herbu Półkozic. W 1655 r. zamek w Bobrku przejął generał Wirtz, który w 1656 r. opuszczając Bobrek spalił zamek.

Następnym posiadaczem klucza bobreckego była rodzina Wielopolskich, a od 1779 r. Potuliccy. To oni wznieśli bardzo dużo zabudowań gospodarczych na terenie wsi oraz w pierwszej połowie XIX wybudowali nowy neoklasycystyczny pałac wraz z oficyną wśród lasu dębowego, który został zaadaptowany na park. Potuliccy do wybudowania pałacu posłużyli się starymi piwnicami i ich sklepieniami, oraz fragmentami murów.

Jednak w 1877 r. klucz bobrecki przeszedł w ręce rodziny Ogińskich herbu Oginiec, gdy Maria Gabriela Potulicka wyszła za mąż za księcia Michała Ogińskiego. Następnie dobra bobreckie przechodzą w ręce książąt Sapiehów.

Po II wojnie światowej dekret o reformie rolnej pozbawił majątku Sapiehów, a ziemie zostały porozdzielane między ludzi. Sady, które przejęła Rolnicza Spółdzielnia Produkcyjna, uległy dewastacji. Podobny los spotkał ogrody i wiele przepięknych drzew, które wykarczowano.

W 1945 r. w pałacu i oficynie umieszczono Szkołę Specjalną, a budynki gospodarcze znalazły się pod zarządem Administracji Lasów Państwowych. Później w pałacu mieściła się szkoła podstawowa, a od 1968 r. przedszkole.

W 2002 r. założenie pałacowo-parkowe kupił Raoof Ziyad, który jest jego obecnym właścicielem.

 

10172848_bobrek.jpg

poszept_51b7df95a1956eea2863a72532f592b0

poszept_6d2e7a1dae5b2922688a081a6665e779

poszept_9263bf1449009aa1b7f53ba3c04964a7

 


Zdjęcia są mojego autorstwa

nie z internetu.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Tu leży koń wierny towarzysz wojny światowej i bolszewickiej 1936

 

Na polanie bobreckiego parku znajduje się osobliwy pomnik. Spoczywający w ziemi dolomitowy blok upamiętnia miłość i przywiązanie człowieka do zwierzęcia.

Upamiętnia ona zwierzę, które, jak przez wiele lat sądzono, uratowało życie księciu Adamowi Sapiesze, wynosząc go z pola komarowskiej bitwy 1920 roku.

Pamiątkowy kamień postawił swojemu koniowi - Atamanowi książę Adam w podzięce za uratowanie życia podczas komarowskiej bitwy. Według jednych relacji w dużej mierze księciu pomógł kawalerzysta Józef Pietras.

Według innych - koń sam wrócił po swojego rannego pana i przeniósł go przez linię frontu w bezpieczne miejsce.

Okazało się jednak, że jest inaczej.

Podczas rozmowy z jedną z mieszkanek Bobrku Joanną Baran, która przed wojną przez wiele lat pracowała w bobreckim pałacu, pojawiła się wątpliwość, czy właścicielem konia był książę Adam, czy też może, według innych przekazów, jego brat Leon.

Pani Joanna obiecała wówczas, że o wyjaśnienie poprosi kogoś z rodziny Sapiehów, gdyż cały czas utrzymuje z nimi kontakt. Wraz z życzeniami świątecznymi do Joanny Baran dotarł napisany przez mieszkającą w Belgii księżnę Jadwigę, córkę Adama Sapiehy list, z którego wynikało, że uratowanym przez wierzchowca żołnierzem był jednak Leon brat Adama.

Wątpliwości natomiast nie ulega, że po swym chwalebnym czynie Ataman dożywotnio otrzymał wolność, nie był już siodłany ani zaprzęgany do wozu.

Według miejscowych przekazów kamień znajduje się w miejscu, w którym zwierzę dokonało żywota w 1936 roku./

 PS. zdjęcia kapliczki wotywnej nie związane z pomnikiem konia. Znajdowała się na ścieżce do pomnika

 

10177144_ataman.jpg

poszept_3f72ab13102f70f579da86a17c670feb

poszept_555ebfa8f58883a996434af250c0933f

poszept_270bb126f29863ec6bb9b93aef600478

 


Zdjęcia są mojego autorstwa

nie z internetu.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Dołącz do dyskusji

Możesz dodać zawartość już teraz a zarejestrować się później. Jeśli posiadasz już konto, zaloguj się aby dodać zawartość za jego pomocą.

Gość
Dodaj odpowiedź do tematu...

×   Wklejono zawartość z formatowaniem.   Usuń formatowanie

  Dozwolonych jest tylko 75 emoji.

×   Odnośnik został automatycznie osadzony.   Przywróć wyświetlanie jako odnośnik

×   Przywrócono poprzednią zawartość.   Wyczyść edytor

×   Nie możesz bezpośrednio wkleić grafiki. Dodaj lub załącz grafiki z adresu URL.


  • Podobna zawartość

    • Przez poszept
      Wieś Binczarowa została założona przez króla Kazimierza Wielkiego w 1365 r. W XIV w. nazywała się Binczareban. Różne na temat nazwy miejscowości krążą legendy. Dawni, tutejsi mieszkańcy opowiadali, że kiedyś przechodziła tędy „carewa” imieniem „Bili”, stąd nazwa wsi Bili-carewa. Inna legenda mówi o pewnej uroczej Cygance imieniem „Rewa” z rodu „Bincza”, którą miał poznać w tych stronach król Kazimierz Wielki i dla której to wybudował „folwark” w lasach góry Jawor.
      W XVI w. Binczarowa była dużą i zamożną wioską rządzoną przez Iwana Trochanowicza, bojara cara Iwana Groźnego, który wypędzony z kraju za spisek przeciwko niemu, osiada w Binczarowej.
       




       
    • Przez poszept
      Bielanka sięga początkami XIV wieku, kiedy to rycerze; Paweł Gładysz i jego syn Jan Gładysz (zarządca dóbr królewskich), byli właścicielami terenów gorlickich, wszak 27 października 1359 w Sączu Jan, za zasługi rycerskie; swoje i ojca od Kazimierza Wielkiego otrzymał tereny, po obu stronach rzeki Zdyni Wielkiej i Zdyni Małej, cały las po obu brzegach rzeki Ropy, aby tam lokować mógł wsie na prawie magdeburskim. W XV w. – wieś została założona przez potomka tych rycerzy Jana Gładysza herbu Gryf na prawie wołoskim, w jego dobrach u stóp Miejskiej Góry (643 m), Bartniej Góry (630 m) oraz północno-zachodnich ramion Magury Małastowskiej (813 m).
      Cerkiew pod wezwaniem Opieki Matki Bożej w Bielance – greckokatolicka cerkiew parafialna. Współużytkowana przez Kościół Rzymskokatolicki i Polski Autokefaliczny Kościół Prawosławny.
       






    • Przez poszept
      Wieś Biskupice Radłowskie, należąca obecnie do diecezji tarnowskiej, figuruje w spisie biskupstwa krakowskiego już w XIII w. Wspomina o tym kronikarz Jan Długosz – oraz zapiski parafialne w Radłowie.

      Biskupice były wsią kościelną, z której synowie chłopscy trafiali do szkół parafialnych i katedralnych. Długosz wspominał o Biskupicach przy Radłowie, podkreślając że jest to wieś "dobrze prosperująca, licząca 17 łanów, 3 karczmy, najlepszy dwór biskupi w kluczu radłowskim". Kilku chłopów z Biskupic walczyło w Bitwie pod Grunwaldem (Długosz).
      Słup graniczny z 1450 roku zbudowany przez Zbigniewa Oleśnickiego (jest to najstarszy i najlepiej zachowany tego rodzaju zabytek w Polsce),
      "ten znak posiadłości duchowne rozdziela i pańskie.
      1450 rok 9 maj
      na prawo daję duchowieństwu , na lewo przyznaję panom"
       
       



×
×
  • Dodaj nową pozycję...